20 mei Bellen.., da’s pas écht eng!

Eigenlijk is bellen voor niemand nog wat het ooit is geweest. Toen —weet-je-nog-wel, iedereen thuis en op het werk de ’vaste lijn’ had, was schroom om te bellen, als drempel kleiner. Véél kleiner. Je wist waar en wie je belde, en dus paste je het tijdstip, timbre en toon van je telefoontje daar op aan. Simpel toch!?

}

Nou, da’s nu wel even wat anders zo blijkt…

Voor veel van ons volwassenen —preciezer: born before 1980, is bellen de normaalste zaak. Wij voeren wekelijks, zo niet dagelijks uitvoerige telefoongesprekken. Jongeren —preciezer: born before 2010, ervaren daarentegen steeds meer ’Angst und anxiety’ op het voeren een telefoongesprek zo blijkt weer uit recent onderzoek. Maar liefst 54% (!) van de jongeren schijnt last te hebben van ’Telefon Angst Empfinden’ zoals dit in het Duits zoveel dramatischer klinkt..:-) Zij (Gen Z) krijgen liever een berichtje via Whatsapp of whatever, dan dat ze de telefoon moeten opnemen. Want, dat.., da’s pas écht eng!

Moeilijk te begrijpen

Voor de oudere generatie is dit telefoon ontwijkend gedrag moeilijk te begrijpen. Veel meer omdat voor hen de telefoon een effectief middel is en was om direct en inhoudelijk contact met elkaar te hebben. Overigens, dit was niet eens zo heel lang geleden ook écht het énige middel. Terwijl er nu terrabites aan Whatsapp berichten, mails, dm’s en een plethora aan niet nader te noemen social media messages worden verstuurd. Ahum.., inmiddels ook door hen.

Het is echter voor veel jongeren aantrekkelijker om een berichtje te sturen. Vaak opgedeeld in meerdere staccato, soms wat onsamenhangende zinnetjes. Dit heeft zo zijn voordelen…, want je kan (volop) de tijd nemen om te reageren. Tijdens een telefoongesprek moet je namelijk meteen —lees direct, en inhoudelijk reactie geven. En als je dan niet goed weet hoe, of kan reageren.., tsja dan sta je wat hen betreft een beetje voor l*l. En dat willen ze never nooit niet.

Snel moeten reageren voelt ’lastig’

Veel van hen geven als voornaamste reden aan dat ze bellen ongemakkelijk vinden omdat ze de ander niet kunnen aankijken. In een normaal gesprek kan je namelijk iemands emoties aflezen. Tijdens een telefoongesprek kan je deze emoties simpelweg niet ervaren. Ook het feit dat je snel moet reageren en / of spontaan moet inhaken op iemands verhaal of vraag vinden ze op z’n minst gezegd ’lastig’.

Ondertussen is gebleken dat bel-angst niet zozeer samenhangt met een leeftijd als wel met een generatie. Dat merkte ik destijds (2018) al toen ik met wat ’leden’ van Generatie Y (tevens bekend als Millenials) samenwerkte. De eerste keer dat ik zo’n midtwintiger met een dringende vraag belde, duurde het héél lang voor er werd opgenomen. Aan de andere kant van de lijn hoorde ik uiteindelijk een aarzelende, zeg maar zeer verontruste stem: ‘Ja?’ Alsof ik onaangekondigd haar slaapkamer was binnengelopen…:-).

Anyway, ’Telefon Angst Empfinden’ komt dus nu veel vaker voor en wel onder Gen Z. Dit zware ongemak rondom onverwachte telefoontjes komt voornamelijk omdat zij bellen vaak associëren met ’slecht nieuws’. Of het onplezierige gevoel dat ze ’live’ beoordeeld worden. En dat laatste vinden zij bepaald niet ’chill’. Vandaar ook hun grote voorliefde voor het niet aflatend communiceren via asynchrone berichtjes.

Een goede tip dus voor diegenen die nu met hen samenwerken:

Bel ze niet vijf, zes keer achterelkaar en laat evenveel spraakberichten na… Stuur ze eerst even een korte sms of een appje., hebben ze ff de tijd om bij te komen en kunnen ze je hopelijk een zinvol antwoord geven. Of beter nog, loop even bij ze binnen. Als ze al niet lekker thuis aan het remote werken zijn..:-)

)

)

Leuk dat je dit artikel helemaal hebt uitgelezen!